Trefwoord Archief | Dystopie

Gelezen: Een planeet in je hoofd

Wat een bijzonder boek is dit.

Het verhaal gaat over Standish, hij woont in Zone Zeven, een getto van het Moederland. Standish woont bij zijn opa nadat zijn ouders zijn verdwenen, zoals velen die zich verzetten tegen de macht. Standish is anders. Hij heeft een bruin en een blauw oog en is dyslectisch.

Lees Verder →

Gezien: Mockingjay part one

boekielezen 273

Gisteren was het eindelijk zover: mijn twee dochters en ik konden  naar Mockingjay part 1, de derde film naar aanleiding van de trilogie De hongerspelen van Suzanne Collins.

Mijn oudste dochter heeft de drie delen vele malen gelezen, en ook ik las de boeken met veel plezier (en spanning!)

Mockingjay de trailer kun je hier zien.

De eerste twee verfilmde delen vonden we heel goed, superspannend en de lijn van het boek werd goed vastgehouden. En ook deze keer werden we niet teleurgesteld: al wisten we precies hoe het verhaal zou lopen (Het ziekenhuis!! Peeta!!) toch was de film heel erg spannend.

En erg mooi. Vooral het lied The hanging tree. Gaat dat zien!

En wij wachten op Mockingjay deel 2…. Ondertussen het boek nog maar eens lezen.

 

 

Gelezen: Vlam

boekielezen 259

In oktober was ik bij de boekpresentatie van deel 1 van de Vonk-trilogie van Floortje Zwigtman: Vlam. Het was een bijzondere presentatie en maakte nieuwsgierig naar het boek.

Van te voren moet je je goed realiseren dat het iets heel anders gaat worden dan De Groene Bloem-trilogie. De trilogie waar ik helemaal ingedoken ben en waarvan ik toevallig onlangs de proloog las . En waardoor ik grote bewondering heb voor Floortje Zwigtman.

Lees Verder →

OBA-blog: Bizar!

  



Een poosje geleden riep ik tegen iedereen die het maar wilde horen: ik heb nu zo’n bizar boek gelezen! Echt heeel erg bizar! Moet je ook lezen! En dat terwijl ik helemaal niet iemand ben die bizarre boeken leest. Levensecht is meer mijn ding. Maar iets bizars als levensecht beschrijven, dat is pas knap!
Ik geloof dat ik nog nooit het woord bizar heb gebruikt om een boek te omschrijven dat ik las, en nu heb ik dat woord al vijf keer gebruikt!
Dat vraagt om een blog.
Het gaat om het boek Gesplitst van Neil Shusterman, vertaling van Unwind (dat ik niet zo eng vind klinken als gesplitst).
Bekijk hier de boektrailer  (trouwens ook een nieuw fenomeen, misschien ook eens een blog waard?)
Het speelt in Amerika in de toekomst, waar een hoogoplopend conflict over abortus is uitgelopen op het instellen van de Wet op het leven, wat inhoudt dat kinderen tot hun dertiende  jaar recht hebben op leven. Daarna mogen hun ouders zich alsnog ontdoen van hun kinderen door ze te laten ‘splitsen’. Dit betekent dat de kinderen voortleven in anderen, omdat alle bruikbare
lichaamsdelen worden gebruikt voor transplantatie. Ook ouders die meer dan tien kinderen hebben moeten de overige kinderen opgeven voor splitsing. Deze kinderen worden tienders genoemd.
De hoofdrolspelers zijn drie kinderen, die allemaal om een andere reden worden gesplitst. Connor is een opstandige puber waar zijn ouders liever vanaf willen, Lev is een tiender en volgens zijn ouders uitverkoren door God om geplitst te worden, en Risa is een wees die volgens de mensen van het weeshuis geen nuttige eigenschappen of talenten heeft en daarom gesplitst wordt.
Op weg naar het ‘oogstkamp’ waar zij zullen worden gesplitst (wat een naam!) krijgen zij de kans om te ontsnappen, wat ze dan ook doen, Lev eerst nog tegen zijn zin want hij is opgegroeid met de overtuiging dat het een grote eer is dat hij wordt gesplitst en zelfs zijn reden van bestaan.
Wat volgt is een enorm spannend verhaal, het is zaak om tot hun achttiende verstopt te blijven, want dan mogen ze niet meer gesplitst worden. De kinderen belanden helaas alsnog in een oogstkamp. Waar zij toch weer in opstand komen. Dit mag echter niet voor iedereen baten, we maken een splitsing mee van minuut tot minuut, net zoals de gesplitste zelf. En dat is…bizar.
Er wordt een krankzinnige wereld geschetst, waar een arm zetten als hij gebroken is niet meer gebeurt, omdat het makkelijker is om er een nieuwe arm aan te zetten. De geneeskunde verandert in transplantatiekunde.  
Er lijken goede kanten aan te zitten: er is geen abortus, en er zijn genoeg transplantatiedonoren. Maar wat daaruit ontstaat is onmenselijk. Wat te denken van de ‘ooievaarsregeling’? Omdat abortus niet meer mag, kunnen ongewenste kinderen te vondeling worden gelegd. Iedereen die een baby op zijn stoep vindt moet het kind liefdevol opnemen. Klinkt ook al weer goed,
ware het niet dat op deze manier de kindjes van stoep naar stoep worden doorgeschoven, zolang niemand het maar ziet.
Dit boek is een voorloper van een nieuwe hype in de young adult-boeken: de dystopie. Boeken waarin afschrikwekkende (toekomstige) werelden worden geschetst. Populairste voorbeelden daarvan zijn de Hongerspelen-trilogie van Suzanne Collins en de Divergent-trilogie van Veronica Roth (beiden ook verfilmd).
Ik noem ook de Chaos-trilogie van Patrick Ness, die speelt op een planeet waarop alle gedachten hardop te horen zijn, en er dus geen privacy bestaat. En Michael Grant (schrijver van de serie Gone) is begonnen aan de serie BZRK waarin ook gestreden wordt om de vrije wil.
Het is bizar (echt waar), maar ook niet zo bizar dat het onwaarschijnlijk of uitgesloten is. Uit goede bedoelingen kunnen horrormaatregelen ontstaan.
Als er een boodschap te vinden zou zijn die deze schrijvers uitdragen, is het: blijf zelf denken! (en boeken lezen – maar dat zet ik er zelf bij)

(Deze blog verscheen eerder op www.oba.nl)

Mogelijk gemaakt door WordPress. Ontworpen door WooThemes